2 ) توضيح مسأله پيشتر گفتيم كه زن نمىتواند به مرد نگاه كند ، البته استثناهائى در اين زمينه وجود داشت كه در بحث گذشته نيز بررسى گرديد . در اينجا مرحوم سيّد ( ره ) مىفرمايند كه در حرمت نظر زن به مرد ، فرقى نيست كه مرد بينا باشد يا نابينا ، يعنى همچنانكه نظر زن به مرد بينا در غير استثناها حرام است ، نظر زن به مرد نابينا هم همان حكم را دارد ، وجه اين امر هم اين است كه دليلى كه براى حرمت نظر زن به مرد آورديم ، فرقى بين بينا بودن و نابينا بودن نمىگذارد ، زيرا اگر دلالت آيهء غض را بر حرمت نظر زن به مرد اجنبى تمام بدانيم ، اين آيه اطلاق دارد و مرد نابينا را شامل مىگردد ، اگر ما اين را قائل نشديم و به اجماع در مسأله تمسك كرديم كه در غير مواضعى كه سيره بر جواز آن جارى است يعنى صورت و مو و گلو و گردن و ساير مواضعى از مردها كه نوعاً ظاهر است ، نظر زن به مرد را همه فقهاء حرام مىدانند ، در اينجا نيز فرقى نيست كه طرف نگاه بينا باشد يا نابينا ، همچنانكه زيبا بودن و زشت بودن و ساير اوصاف در اين حكم دخيل نيست ، بينايى وى نيز در اينجا بىتأثير است . البته اگر امكان داشت كه به آيهء ابداء زينت در اين حكم تمسك مىكرديم ، چون در مقابل مرد اعمى ، ابداء زينت جايز است ، طبيعتاً فرقى بين بصير و اعمى پديد مىآمد ، ولى روشن است كه اين آيه نمىتواند مستند فتوا به حرمت نظر زن به مرد قرار گيرد تا مجالى براى فرق بين بينا و نابينا به وجود آيد . ولى در صورت تمسك به آيهء ابداء زينت هم اين تفصيل نادرست بود ، زيرا مستند ما كه منحصر به اين آيه نيست ، اين آيه ، نظر به مرد نابينا را شامل نمىشود و مستند فتواى به حرمت نيست ولى مفهوم ندارد و از آن جواز نظر به مرد نابينا هم استفاده نمىشود ، بنابراين ، مىتوان به اطلاق ساير ادله همچون اجماع ، براى عدم فرق بين بينا و نابينا تمسك جست ، به هر حال ، حكم اين مسأله روشن است . البته رواياتى خاص در اينجا ذكر